16 februari 2017 IrisL 0Comment

Praktische hulpmiddelen kunnen ingezet worden als remedie tegen angst en paniek. Althans in die veronderstelling was ik toen ik door de Gamma rende. Ik zocht alle benodigdheden bij elkaar om mijn nieuwe wasmachine in gebruik te nemen. De oude had het in mijn ogen begeven. Elke keer als ik een was draaide, vulde mijn huis zich met de geur van brand.
Op mijn boodschappenlijstje stonden dan ook 2 brandmelders, een brandblusser en een blusdeken. Je weet het per slot van rekening maar nooit met zo’n nieuwe wasmachine.

De geur van brand speelde in die tijd een grote rol. Al 5 maanden waren de paniekaanvallen toen bezig. In al die maanden rook ik brand. Wanneer die geur mijn neusgaten binnendrong, gingen al mijn interne alarmbellen af.
Mijn hart bonkt, het zweet breekt me uit, mijn benen worden bloedheet en slap, mijn adem stokt en het lijkt niet meer mogelijk te zijn om rationeel na te denken. Al mijn aandacht gaat richting de trigger van mijn paniek. Dit gebeurde elke keer als ik brand rook waar ik ook was.
Brandgeur = paniek. Dat werd een patroon dat mijn leven beheerste. De conditionering van dit patroon slijt met elke keer dat ik in paniek raak dieper in.

Wanneer ik thuis ben, pak ik al mijn nieuwe gadgets uit. De blusdeken leg ik in de keuken en de brandmelders leg ik klaar voor montage. Mijn brandblusser hou ik mij me.
Ik vul mijn nieuwe wasmachine met oude lakens voor de eerste was. Met mijn brandblusser bij de hand, een bonkend hard en zweethanden druk ik op ‘start’. De eerste was draait en ik sta paraat!
Ik ben mijzelf geheel bewust van mijn krankzinnigheid en ik besluit een selfie te maken bij mijn nieuwe wasmachine met mijn brandblusser en de brandweerhelm die ik bij mijn aankopen kreeg.

Mijn wasmachine draait naar volle tevredenheid zonder de geur van brand. Ik kan met een gerust hart op de bank gaan zitten. Ik adem eens diep en langzaam in… Er prikkelt iets in mijn neus. Het is die geur. Ik spring op van de bank en snuffel me een ongeluk om te kijken waar die geur vandaan komt. Ik ruik buiten, binnen, bij het open raam in de woonkamer, aan de wasmachine, in de badkamer, keuken en slaapkamers. De bron van de geur is onbekend. Nou ja, buiten rook je wel de houtkachels van mijn houtkachel-minnende buren. Maar de oorzaak van de brandlucht in mijn huis is uiteraard niet te vinden… Denk ik met mijn tunnelvisie.
Ondertussen heb ik veelvuldig ingeademd zonder uit te ademen. Wanneer ik na mijn ronde snuffelen verdwaasd in mijn woonkamer sta, merk ik dat ik hyperventileer.

Mijn angst voor brand sleet naar mate ik ontspande in de maanden erna. Het was slechts een trigger dat een gedragspatroon in werking stelde. Mijn wasmachine vormde het object van mijn projectie. Ik bleef gewoon mijn wassen draaien. Hoewel de ervaring van angst er nog steeds was, doorzag ik na die avond het patroon.

Dat inzicht maakte dat ik het patroon kon doorbreken en met elke was een beetje vertrouwen opbouwde in mijn mooie nieuwe wasmachine. Ik leerde dat ik wel angst kon voelen, maar er niet op hoefde te reageren.