5 april 2017 IrisL 0Comment

Voldoe ik wel? Ben ik wel goed genoeg?

Bewust en onbewust voelt elke dag voor mij als een examen. Elke stap die ik neem, elke plek waar ik kom, elke keuze die ik maak, elke gedachte die ik heb, elk pijntje en kwaaltje die ik voel leg ik langs een onzichtbare meetlat van Goed of Fout.

Vorige week heb ik aan de noodrem getrokken. Ik merkte dat ik weer chronisch aan het hyperventileren was en mijn angsten groeiden elke dag, met name die rondom mijn gezondheid.
De aanleiding is een reeks aan overlijdens die zich kort na elkaar in mijn familie hebben aangediend. Ik heb schromelijk onderschat hoeveel veiligheid ik haalde uit het bestaan van deze lieve oude mensen. In mijn veilige cocon genaamd ‘familie’ zaten opeens significante gaten. Plekken die ooit door significante mensen werden ingevuld.

Het voelde alsof mijn hele systeem van veiligheid in elkaar stortte. Mijn familie dunt uit, mijn gezondheid begint te wankelen en op mijn werkt ondergaan we een grote verandering.
Al maanden probeer ik mijn hoofd boven water te houden en me stoer te houden terwijl ik eigenlijk aan het verzuipen was. En toen was de energie op.
Maar voor wie hield ik me nou eigenlijk stoer? Aan welke onzichtbare meetlat heb ik dat pantser van ‘ik ben sterk en kom overal bovenop’ opgehangen? Waarom doe ik dat eigenlijk? En waar komen in hemelsnaam al die tranen die vloeien vandaan?

Het antwoord weet ik natuurlijk allang. Al jaren. Het is de basis van alle angsten die ik in mijn leven heb gehad. En nu de veilige cocon vol gaten zit, heb ik een stuk minder munitie om die angst te verbloemen. En hard werken ter compensatie is te vermoeiend geworden.

Ik heb nooit het gevoel dat ik goed genoeg ben.

Zo, dat is eruit.

Het mooie van je diepste angst in de ogen kijken en erkennen, is dat er wat lucht komt. En je kan jezelf eens heldere vragen gaan stellen. En hulp vragen!
Want wie heeft die meetlat nou eigenlijk bepaald? Is dat de dokter die mij volgende week gaat vertellen wat er uit mijn bloedonderzoek is gekomen? Zijn dat de mensen die mij zien lopen op straat? Zijn dat de mensen met wie ik communiceer? De mensen die langs mij heen razen op de snelweg?

En aan welke eisen denk ik allemaal te moeten voldoen? En wie heeft die lat op een onhaalbare hoogte gelegd?

Het antwoord is natuurlijk: Ikzelf

Het doet me gelijk denken aan die reclame van het NCOI: “Hoe hoog leg jij de lat?”