December

December

In december komt mijn innerlijke Bridget Jones tot leven. Het liefst kom ik
het huis niet uit. Verstopt. Met een flink portie zelfmedelijden krul ik me op
en bedek me met een dekentje en katten. Zie je het beeld van het
single-kattenvrouwtje? Exact. Dat.

Dit jaar, 2018, koos ik een andere aanpak. Ik ging de kerstdagen frontaal
te lijf als Henk Bres in een geel hesje op het Binnenhof. In de blauwe bolide
reed ik naar het Limburgse Valkenburg. Kom maar op met die lichtje, Mariah Carey, warme chocolademelk en algehele kerstigheid!

De gemiddelde leeftijd in Valkenburg daalde op het moment dat vriendin W. en ik de Cauberg afdaalde. We dompelden ons onder. We liepen door grotten gevuld met lichtjes en kerstversiering. We aten erwtensoep, dronken die warme chocolademelk en gaven ons over aan de gezelligheid. Deze december-aanpak voelde dapper. Vol goede moed liep ik de Cauberg op en af. Met elke stap rekende ik af met de decemberstress.
Zelfs het donker deerde me niet meer. Ik had de december-blues al bijna verslagen!

Toen ging de telefoon, ’s avonds na het eten. Een van mijn katten leek mijn vertrek zo zwaar te hebben opgevat dat hij het leven liet. De volgende dag reed ik in de blauwe bolide weer naar huis in de hoop hem nog levend aan te treffen. Dat lukte. Anderhalf uur later zat ik in de auto op weg naar de dierenarts om de oude kater te laten inslapen. Onderweg is hij bij mij op schoot overleden. Mijn grote kater werd 16,5 jaar oud. Na ruim 13 jaar gegarandeerde knuffels en kattengeklets, is mijn maatje er niet meer.

Als jullie me zoeken, lig ik onder mijn dekentje. Het is weer december

Back To Top