26 juli 2017 IrisL 0Comment

Bij alles wat ik doe en voel, doemt hij op; Het monster van What If. Het monster zwemt in de oceaan van het leven. Hij zwemt tegen de stroom in. Tegen het leven en de realiteit in.

Bij alles wat ik doe en voel komen er gedachtes op zoals ‘Wat als ze me uitlachen’, ‘Wat als ik het niet kan’, ‘ Wat als ik doodga’, ‘Wat als ik ziek word’ en ‘Wat als ik niet voldoe aan de verwachtingen’. Veel van deze gedachtes zijn onbewust. Ooit is er een angst geweest en ik ben de bijbehorende gedachte gaan geloven. Zo werden de gedachten opeens overtuigingen met het bijbehorende gevoel van angst. Met elke nieuwe overtuiging, komen er nieuwe ‘ What If’s’ bij. Bij alles wat ik doe of wil doen, is er een monster dat zich ermee bemoeid. Sommigen noemen dit ook wel het ego.

Het ego bedoelt het allemaal heel goed! Het is dus helemaal geen angstaanjagend monster. Eerder een pluizig zacht en uiterst zorgzaam monster. Het enige dat hij wil doen, is jou behoeden voor ‘verlies’. Het verlies van je goede gevoel, van je identiteit, van je materiele bezittingen en je gezondheid. Maar soms slaat hij door. Als een overbezorgde ouder sluit hij je op in een gouden kooitje waar je niets kan gebeuren. Rustig stilzitten en niets doen, dan ben je veilig.

Al die what ifs hebben mij opgebroken. Ik kreeg het stikbenauwd in de gouden kooi van mijn ego en probeerde al tijden uit alle macht eruit te breken. Maar hoe harde je vecht, hoe sterker de tralies worden.

Ik heb dus besloten even vakantie te nemen van mezelf en mijn ego. Ik ga me even niet meer bemoeien met mijn leven. Natuurlijk is er nog een hoop gekwebbel van het monster, maar daar bemoei ik me ook even niet meer mee.

Ik bedacht me namelijk een nieuwe What If: Wat als alles wat ik in de loop der jaren over mijzelf en de wereld ben gaan geloven, helemaal niet waar is?