18 juli 2017 IrisL 0Comment

Ik hou van schrijven en spreken. Woorden hebben mij altijd gefascineerd. Woorden geven je een middel om jezelf uit te drukken. Met woorden kan je inzicht geven in jouw rijke belevingswereld. Woorden en beelden vormen gezamenlijk jouw rijkste fantasie. Ze geven weer waar jouw mogelijkheden liggen. Ze geven uitdrukking aan de dromen die zich aandienen.

Woorden geven echter ook beperkingen. Heb je wel eens geprobeerd om een gevoel in woorden uit te drukken? Je probeert je gesprekspartner uit te leggen wat er door je heen gaat, welke sensaties je erbij ervaart en hoe iets voor jou voelt. Soms moet je gefrustreerd toegeven dat woorden geen recht doen aan het gevoel dat je ervaart.

Dit is de paradox van onze taal. Taal geeft je zowel vrijheid als beperking. Het spel van taal fascineert en beangstigt mij.

Ik ben geen taalpurist. Al op de School voor Journalistiek merkte ik dat ik slordig met onze Nederlandse taal omspring. Ik schrijf wollig, vaag en kleurrijk om een gevoel weer te geven. In mijn pogingen feitelijk nieuws weer te geven, verzandde ik steevast in details. Ik ben niet echt lekker to-the-point.

‘De rode brandweerwagen scheurde met piepende banden door de straten van Utrecht. De geur van verbrand rubber was het enige dat achterbleef toen de brandweer uit het zicht verdween. De brandweer was op weg naar het IB-gebouw waar brand uit was gebroken. De vlammen sloegen uit de ramen op de tweede verdieping. De oranjerode gloed was tot in de verte te zien. Door alle uitgangen van het gebouw stroomden studenten naar buiten.’

Ik schrijf nog steeds op deze manier. De boodschap van mijn schrijfsel verdwijnt in de details. Ik spreek op dezelfde manier. Ik denk op dezelfde manier. Hierin schuilt een angst om niet volledig te zijn. Een angst om mijzelf niet goed te kunnen uitdrukken. De angst niet begrepen en niet geliefd te worden…

Mijn grootste en levenslange droom is om schrijver te worden. Ik wil schrijven en spreken over onderwerpen die mij persoonlijk raken. Ik wil inzichten, ervaringen maar ook feitelijkheden met de wereld delen. Ik wil het spel tussen de vrijheid en beperking van taal spelen. Ik wil leren om een boodschap over te brengen en mijn angst om niet begrepen te worden te overwinnen. Het is deze angst die mijn droom om schrijver te worden al jaren blokkeert.

Mijn droom betekent dat ik mijn schrijf –en denkvaardigheid wil verbeteren. De Schrijfwijzer van Jan Renkema ligt naast me. De website van de schrijversvakschool staat open. De uitdaging om me uit te spreken, omarm ik. Je bent nooit te oud om te leren en je angsten overboord te kieperen.

Laat ik eindigen met een heldere boodschap: Ik ga schrijver worden!