8 juli 2017 IrisL 0Comment

Ik ben gevallen. En hard ook. Het zijn niet mijn knieën die geschaafd zijn, maar mijn ego met al haar overtuiging over hoe het leven hoort te zijn. Ik ben geknakt door mijn eigen interpretaties van wat goed en slecht is.

Al mijn hele leven leer ik op de harde manier. Zonder nadenken stortte ik me van het ene in het andere avontuur. Dat gebeurde gewoon. Tot de avonturen zijn tol eiste en ik 7 jaar geleden een burn out kreeg.

Deze burn out leidde mij naar een spiritueler pad. Blijkbaar wist ik niet goed voor mezelf te zorgen en waren werken, drank en feestjes geen oplossing voor de sluimerende eenzaamheid die ik ervaarde in deze wereld. Er moest een andere manier zijn. Een gezondere manier. Yoga was mijn manier.

Ik leerde over de yama’s en niyama’s… De do’s en don’ts van de yoga. Ik ging gezonder eten, want van bewerkt voedsel word je ziek. Ik moest voldoende slapen om mijn lichaam rust te geven. Feestjes deed ik niet, want de uren slaap voor middernacht tellen dubbel. Daarna wordt namelijk het vuur te hoog en kom je niet meer in slaap. Op mijn bureaustoel moet ik rechtop zitten want een voorovergebogen houding zorgt voor druk op je hart en longen waardoor je minder energie hebt. Ik heb niemand nodig want je moet genoeg aan jezelf hebben. En zo heb ik nog legio regels waaraan ik mij moet houden. Als ik me aan al die regels houd, word ik gelukkig, gezond en verlicht. De regels zijn goed en de rest is fout.

Door de jaren heen lukte het mij uiteraard niet om me aan al die regels te houden. En dan bedoel ik aan geen enkele regel. Ik verkrampte steeds meer. De verkramping werd compleet toen ik niet meer kon slapen, niet meer kon eten en amper nog durfde te bewegen uit angst voor alle pijnen die zich mijn lichaam voordeden.

Ik viel. Hard. Zowel mijn lichaam als geest gaven er de brui aan. Ik had geen andere keus dan alles los te laten.

Nu woon ik bij mijn ouders en zit ik in de ziektewet. Yoga doe ik niet. Alleen maar gezond eten ook niet. Mijn zelfstandigheid heeft plaats gemaakt voor hulpbehoevendheid. Mijn toekomstplannen en dromen liggen in de plomp.

Door al mijn regels heb ik ongewenste gevoelens in een hoekje gepropt. Altijd aardig zijn voor anderen terwijl ik kookte van binnen. Doorduwen als ik angstig ben. Mezelf pantseren als ik me kwetsbaar voel. De schuldgevoelens bij elk E-nummer. Ik leefde in een staat waarin ik altijd, op elk moment van de dag het gevoel had dat alles anders moest zijn dan zich in de realiteit voordeed. Elke minuut van de dag vocht ik tegen wat zich aandiende in het leven.

Mijn harde les: Alles is zoals het is en het had nooit anders kunnen zijn. Ook mijn regels en verzet niet. Niks zal ooit anders zijn dan het is, dus ook mijn verzet niet. En soms doorzie ik dit. Soms niet. Het leven is vallen en opstaan. En soms blijf je even liggen. Om uit te rusten en dingen te laten zijn zoals ze zijn zonder ook maar iets te willen veranderen. Zoals nu. En natuurlijk is de muppet in mijn hoofd er nog die me vertelt dat dingen anders zouden moeten zijn. Maar ook die muppet laat ik er zijn. En natuurlijk verzet ik me ook wel eens daartegen. Ook het verzet laat ik er zijn.

Niks kan anders zijn dan het is… En zo vervliegt langzaam het spiritueel perfectionisme. Het leven is namelijk al perfect inclusief zogenaamd negatief gedrag, e-nummers, bewerkt voedsel, alcohol, verdriet, depressie, blijheid, groente, vlees, suiker, gezondheid, ziekte, succes en falen. Niets kan anders zijn zoals het is. Het leven is niet maakbaar… Maar durf dat maar eens te zeggen in onze Westerse maatschappij… Ik doe het lekker toch! Want dit is het. Je mag ontspannen. Niets kan ooit anders zijn dan het is!