Theoretisch fietsen

Theoretisch fietsen

Goede voornemens! Het nieuw jaar staat voor de deur. Piepend en krakend komen we massaal tot stilstand in december. Letterlijk, zo blijkt in de ochtend- en avondspits waar ik me bij aansluit.

Een van mijn voornemens heeft met sport te maken. Mijn hypermobiele lijf wint het vrijwel altijd van de oneindige atlethische mogelijkheden die mijn hoofd bedenkt. In mijn hoofd zie ik licht gespierde armen (heb ik niet), goede beenspieren (mwoah) en stevige billen (aangepast aan ons Hollandsch polderlandschap; plat)
Overmoed, mateloosheid en de gedachte dat niets onmogelijk is, hebben mij meer dan eens blessureleed opgelevert. Doseren. Daar ligt mijn uitdaging.

Een sportschool is leuk voor wekelijks onderhoud net als mijn geliefde yogamat. Maar ik ben liever buiten. Wandelen is fijn maar brengt me niet ver. Hardlopen is met mijn haperende heupen onmogelijk. Wat dan? Fietsen natuurlijk! Wielrennen om precies te zijn. Low impact voor mijn gewrichten, snelheid, buiten… Wielrennen. Mijn favoriete kijksport. Zou ik dat kunnen?

De moeilijke termen vliegen me om de oren zodra ik naar racefietsen ga googlen. Ik besloot het boek Vrouw &Fiets van Marijn de Vries en Nynke de Jong te lezen. Ik kan nu in ieder geval theoretisch fietsen.

Toen een collega van de week vertelde dat hij op de Tacx de derailleur van zijn fiets aan gort had gereden, kon ik keihard shinen met al mn nieuw opgedane kennis en begrijpend knikken. Dat fietsen is echt nu al een succes!

Back To Top