19 februari 2017 IrisL 0Comment

In mijn eerste blog schreef ik over de tunnelvisie die ik ervaar in tijden van angst en paniek. Een situatie, geur of actie triggert een gedragspatroon van angst. Mijn volledige focus en aandacht gaat naar datgene wat mijn getriggert heeft. Misschien ken je dat wel. Alle doemscenario’s die je je kan bedenken sproken door je hoofd. Je lijkt ze maar niet van je af te kunnen schudden! Je raakt gefrustreerd en probeert uit alle macht die vervelende gedachten weg te duwen en opeens draait alles om die gedachten.

Bijna 6 jaar geleden werd ik in mijn Renault Twingo van de snelweg gereden door een vrachtwagen. De vrachtwagen raakte mij bij het invoegen waardoor ik de macht over het stuur verloor, omkantelde en 3 rijbanen overstak op de zijkant van mijn auto voordat ik in de vangrail tot stilstand kwam.
Wonder boven wonder ben ik geheel ongedeerd gebleven! De klap kwam echter later.

Lekker ontspannen autorijden is geen vanzelfsprekendheid. Dit gaat in fases. Wanneer ik tijdens een mindere fase moet rijden, verschuift al mijn aandacht naar alles wat er fout kan gaan. De angst om de controle over mijn auto te verliezen, is nog altijd aanwezig.
Wanneer ik in de auto zit, staan al mijn zintuigen op scherp. Ik merk elke kleine oneffenheid in de weg op. Ik hoor elk geluid dat de auto maakt. Ik ruik elke variant van uitlaatgassen. Ik voel elke beweging, hoe klein ook, in mijn stuur. Voeg daar het donker, gladheid, mist of storm aan toe en mijn tunnelvisie is compleet!

Er bestaat niets anders meer dan de angst voor het autorijden, zelfs als ik de weg niet op hoef. Zeker in de wintermaanden leidt dit ertoe dat ik het autorijden ga vermijden. Mijn wereld wordt dan letterlijk kleiner. Ik zie niet veel anders meer dan al die beperkingen van mijn bewegingsvrijheid. Al mijn gedachten zijn bezet met dit onderwerp.
Tot ik me herinner dat ik een pro ben in omgaan met angsten. Dat besef duurde dit jaar vrij lang! Ik pakte pen en papier en tekende schematisch mijn angst uit. Waar ben ik nu écht bang voor? Wat zouden de gevolgen zijn? Wat ben ik bang om te verliezen?

Mijn blik opent zich wanneer ik al mijn gedachten een plekje geef op papier. De tunnelvisie verdwijnt en ik kan zonder moeite opschrijven waarom ik autorijden zo tof vind. Het geeft me bewegingsvrijheid en daar ben ik gek op. En eigenlijk ben ik ook een verdomd goeie chauffeur! Oh en ik wil graag een nieuwe auto. Een witte Audi A1. Die ik ooit had. Mijn favoriet. Voor het eind van het jaar graag! Misschien vraag ik nu teveel, maar de angst is voor nu weer weg. Ik rij weer met gemak!

In mijn volgende blog geef ik een aandachtsoefening die ik al sinds mijn paniekaanvallen doe. Deze helpt je om je tunnelvisie te doorbreken en alle mogelijkheden, kansen en positieve kanten van het leven weer te zien!