17 december 2017 IrisL 0Comment

Hoe vertel je iemand dat al het harde werk niet nodig is? Dat je perfect bent zoals je bent? Dat je wel degelijk leeft zelfs wanneer alles zwaar en donker aanvoelt. Dat je niets hoeft te veranderen aan jezelf of de omstandigheden om ‘te leven’. Dat het leven gewoon vanzelf gaat zonder dat je je daarmee hoeft te bemoeien. Moeiteloos.

2017 is het jaar waarin ik opbrandde. Op 8 juni, 3 dagen voor mijn 35e verjaardag, liet ik los. Huilen was het enige dat ik deed. Eten lukte niet meer, slapen lukte niet meer en zelfs ademen en bewegen kostte mij de grootste moeite.

Ik zou nu een mooi verhaal kunnen maken over alle wijze lessen die ik geleerd heb. En geen zorgen, die komen zeker in mijn verhaal terug. Maar hoe je het ook wendt of keert… Ik voelde me volslagen kut. Het was niet leuk.
In de eerste weken werd ik dagelijks in met een schok wakker. Direct na het ontwaken, wanneer mijn denkend bewustzijn terugkeerde, drongen alle donkere en duistere gedachten zich op. Mijn lichaam voelde leeg. Gitzwart en levenloos.
Om aan dat gevoel te ontvluchten, stapte ik snel mijn bed uit. Mijn bed stond ondertussen bij mij ouders. Alleen zijn, kon, wilde en mocht ik niet meer.

2 weken en een hoop medicatie later werd ik weer op deze manier wakker. De leegte en zwartheid leken hun hoogtepunt te hebben bereikt.
Dat is het punt waarop alles anders werd. Terwijl ik in bed lag, merkte ik op dat ik volop leefde. Dat er een haarscherp bewustzijn was dat al die donkere gedachtes waarnam. Een bewustzijn dat de pijn in mijn lijf waarnam. Het branden van mijn maag, het trillen van mijn spieren, de hartkloppingen en moeizame ademhaling.

Ik was er gewoon nog! Op dat moment besefte ik dat alles waarmee ik mij identificeerde, niet per se waar is. Want wat was er nog van me over? Ik woonde bij mijn ouders, kon niet voor mezelf zorgen, kon niet meer werken, kon geen yoga meer beoefenen of geven, ik had geen mening meer, geen verhalen meer. Wat overbleef was ik. Zonder alle ideeën over wie ik was. Ik hoefde niets meer in stand te houden om mijzelf te zijn. Ik kon stoppen met mijn best doen!

Ik kwam mijn bed uit, stopte met de medicatie en begon langzaam in beweging te komen. Hoe meer ik in beweging kwam, hoe meer de verhalen over wie ik ben weer terugkwamen. Het verschil is dat ik me nu ten diepste besef wie ik echt ben. Ik raak met grote regelmaat weer verstrikt in mijn eigen angstverhalen als een soort pavlov-reactie, ik ben geenszins verlicht. Ik kan me nog steeds diepongelukkig voelen. Ik heb alleen het idee opgegeven dat ik me anders zou moeten voelen.

Ondertussen is het december 2017 en is het einde van het jaar in zicht. Ik werk weer gedeeltelijk. Mijn huis is sinds deze week leeg en per 1 januari heb ik de huur opgezegd. De zolderkamer bij mijn ouders thuis, is voorlopig mijn huisje. Ik ga hard sparen om een huisje hier in het dorp te kopen.

Mooie plannen heb ik weer genoeg, maar vooral een ontembare nieuwsgierigheid naar wat het leven brengt zonder verwachtingen!

Want je kan iemand niet vertellen dat al dat harde werk niet nodig is en je je best niet hoeft te doen. Het moet ervaren worden. Alleen dan kan je je overgeven. Mijn gezondheid gaat vooruit, mijn energie komt terug, maar om het leven te leven heb je dat niet eens nodig. Dit is het leven met alle ups en downs, gezondheid en ziekte, blijdschap en depressie. Het gebeurt NU en is all-inclusive. Doe wat goed voelt of wat je moet doen en laat het resultaat en de verwachtingen gaan.

Ik wil afsluiten met een van de wijze lessen uit de Bhagavad Gita

You are only entitled to the action, never to its fruits. Do not let the fruits of action be your motive, but do not attach yourself to nonaction